30 Mayıs 2011 Pazartesi

Garip bir duygu...

Biraz sonra bir toplantım var. Misafirimi sitemizin kafesinde bekliyorum.
Kaan evde babasıyla oynuyor gayet mutlu.
Elimde kitap(Blogcuanne'nin önerisi ile okumaya başladığım "Anneler ve Oğulları için Bir Fincan Huzur") limonlu çayımı içiyorum ama hala inanamıyorum. Yalnızım kitap, çay!
Değişik bir his. Boşluk gibi mi desem, arada huzurlu mu desem, ama güzel bir his sanırım.
Ne kadar uzun zamandır kendim olmamışım. Elimdeki kitabı ancak tuvalete girdiğimde sayfa sayfa okuyordum. Yine de konum anne ve oğul. Kopamamışım, kopmak istiyor muyum acaba? :)
Kaan kaybetme anksiyitesini aşacak ama ben aşamayacağım galiba:/

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder